The revenant

13 Ιαν.

Για περισσότερες κριτικές, αφιερώματα, ειδήσεις επισκεφτείτε το cineholics.gr  

Η Επιστροφή

Είδος: Western, Δράμα, Περιπέτεια, Θρίλερ

Πρωταγωνιστούν: Leonardo DiCaprio, Tom Hardy, Will Poulter, Domhnall Gleeson, Paul Anderson

Σκηνοθεσία: Alejandro González Iñárritu

Διάρκεια: 151′

Βαθμολογία: 7/10

Στην αχαρτογράφητη άγρια φύση της Αμερικής, ο κυνηγός Χιου,βρίσκεται θαμμένος μισοπεθαμένος από τον αδίστακτο Φιτζέρλαντ. Ο Χιου, ορμώμενος από βαθυ μίσος, για την προδοσία του πρώην συνταξιδιώτη του ξεκινάει ένα μεγάλο ταξίδι με μοναδικό σκοπό να τιμωρήσει την άδικη πράξη του, αντιμετωπίζοντας τρομερούς κινδύνους όπως το κρύο και τις εχθρικές φυλές της περιοχής.

Εμπνευσμένο από αληθινή ιστορία το φιλμ, δημιουργήθηκε από τον Inaritu για να μας εντυπωσιάσει με τη δράση του και με το τι μπορεί να προκαλέσει σε έναν άνθρωπο η δίψα για εκδίκηση, ορμώμενη από αβυσσαλέο μίσος. Αυτό το ταξίδι εκδίκησης μετατρέπεται σε μια μάχη για επιβίωση υπό εξαιρετικά αντίξοες συνθήκες, φέρνοντας έντονα στο νου το εξαιρετικό Grey με τον Liam Neeson.

Οφείλω να παραδεχτώ πως το The Revenant είναι αυτό που λέμε «παιδί του δημιουργού του». Έχει εξαιρετική σκηνοθεσία, όπως κάθε ταινία του Μεξικανού σκηνοθέτη, όπου κυριαρχούν τα μονόπλανα και η ξεχωριστή φωτογραφία. Αυτό συμβάλλει σε συνδυασμό με μακρινά πλάνα τοπίων, στο να σκεφτόμαστε πόσο μικροί και αβοήθητοι είμαστε απέναντι στην αχανή φύση με αποτέλεσμα να αυξάνει σημαντικά το άγχος του θεατή. Aποτέλεσμα: προτεινόμενος για Όσκαρ και κατά 99% νικητής.

Η ταινία είναι εξαιρετικά προσεγμένη και έχει πολύ καλές ερμηνείες, όπως αναμενόταν άλλωστε, από δύο από τους κορυφαίους ηθοποιούς αυτή τη στιγμή στο Χόλιγουντ. Ο Leonardo Di Caprio, υποδύεται εξαιρετικά έναν υπερπροστατευτικό γονιό, ο οποίος μετατρέπεται σε ζώο για να εκδικηθεί αυτόν που τόλμησε να βλάψει το μικρό του. Όπως και η αρκούδα, με την οποία μάχεται κάποια στιγμή στο έργο, και μεταφέρει άρτια μέσα από την αλληγορία ο Inaritu. Aποτέλεσμα: προτεινόμενος για Όσκαρ και κατά 99% νικητής.

Επιπλέον, ο κινηματογραφικός χαμαιλέοντας Tom Hardy, δίνει ακόμα μια εκπληκτική παράσταση του ταλέντου του και μας αποδεικνύει πως είναι φτιαγμένος για μεγάλα πράματα. Αυτή η προφορά, αυτή η φυσικότητα στο να παίζει villains και ο τρόπος που συνδυάζει το βαρύ σώμα του με πηγαίο ταλέντο, με άφησε άφωνο. Aποτέλεσμα: προτεινόμενος για Όσκαρ

Όμως εγώ θα γίνω λίγο αντικειμενικός και θα πω 2-3 σφάλματα, που παρατήρησα σύμφωνα με τη δική μου κρίση.

Αρχικά, νομίζω πως η διάρκεια της είναι πολύ μεγαλύτερη από όσο θα έπρεπε και μπορεί εύκολα να σε κουράσει με το συνεχόμενο μοτίβο της, να γλιτώσει δηλαδή ο ήρωας τις παγίδες και τα μακρινά πλάνα της τεράστιας έκτασης. Επιπλέον, θεωρώ ότι η ταινία είναι πολύ πιο πίσω από τα καλλιτεχνικά διαμάντια που πρωταγωνίστησε ο Λιο ή που σκηνοθέτησε ο Inaritu. Τέλος, είναι μια ιστορία που παρόμοια της έχουμε ξαναδεί πολλάκις και δεν είναι κάτι το ξεχωριστό.

Σε θρίαμβο της ταινίας The Revenant (Η Επιστροφή) εξελίχθηκε η τελετή απονομής των 73ων Χρυσών Σφαιρών, που πραγματοποιήθηκε το βράδυ της 10ης Ιανουαρίου στο Λος Άντζελες. Βραβεύτηκαν ο σκηνοθέτης Iniaritu, αλλά και ο χρόνια αδικημένος Leonardo Di Caprio  με τη Χρυσή σφαίρα καλύτερης δραματικής ταινίας και φυσικά καλύτερου ηθοποιού.

Λίγες μέρες μετά, ανακοινώνεται ότι η ταινία είναι υποψήφια για 12 Όσκαρ, με το όνομα της να βρίσκεται σε όλες σχεδόν τις κύριες κατηγορίες και μάλιστα αποτελεί το απόλυτο φαβορί να κερδίσει.

Και εδώ θα ήθελα να σταθώ. Δε θεωρώ την ταινία άξια να χαρίσει στον πρωταγωνιστή τη Χρυσή Σφαίρα και φυσικά σε ένα μήνα το όσκαρ καλύτερης ερμηνείας. Όταν ο Di Caprio τόσα χρόνια έχει κερδίσει επάξια αναγνώριση με τις εκπληκτικές ερμηνείες του και ενώ, θα έπρεπε ίσως να έχει δύο ή και παραπάνω χρυσά αγαλματίδια, δε γίνεται να μείνει στην ιστορία για αυτή του τη νίκη. Για τη νίκη του σε μια υπερτιμημένη και average ταινία, που πήγε τόσο καλά, κυρίως λόγω των πασίγνωστων και φοβερών στη δουλειά τους σε παλιότερα έργα συντελεστές της.

Και σας παραθέτω το γεγονός πως ο Μεξικάνος Inaritu είναι από τους αγαπημένους μου σκηνοθέτες, σε σημείο να βροντοφωνάζω να πάρει όσκαρ το Βirdman, που μερικοί παρεξηγήσατε ή ακόμα και δεν καταλάβατε την ιδιοφυή του φύση.

Ο Ντι Κάπριο κέρδισε τη Χρυσή σφαίρα, που σύμφωνα με πρόχειρα estimations που έχω κάνει, έχει στο τσεπάκι του κατά 99% και το όσκαρ, μην πω περισσότερο. Το άξιζε τόσα χρόνια τουλάχιστον 2-3 φορές, αλλά δεν. Παρ’ όλ’ αυτά,  αν και στην Επιστροφή, υπάρχουν πολλές καλλιτεχνικές αδυναμίες μου, είναι κρίμα να του το δίνουν χαριστικά, γιατί κατά την ταπεινή μου άποψη υστερεί κατά πολύ σε σχέση με άλλες, που έχει παίξει. Όταν δω και τις άλλες υποψήφιες,  θα είμαι σε θέση να μιλήσω αν τουλάχιστον το αξίζει συγκριτικά με τις άλλες συνυποψήφιες. Παρ’ ολ’ αυτά, είμαι happy που επιτέλους το αγαλματίδιο θα πάει στα χέρια του.

Εν κατακλείδι, είναι μια καλή, σφιχτή ταινία, με άρτια οπτική και σκηνοθεσία, καλές ερμηνείες που θα αρέσει σε πολλούς, αλλά δεν έχει κάτι το ξεχωριστό που θα με κάνει να ενθουσιαστώ και ίσως αποδείξει πως τα Όσκαρ είναι περισσότερο PR και συγκάλυψη αδικιών, παρά στοχεύουν στο αντικειμενικό.

 

Hateful 8

13 Ιαν.

Για περισσότερες κριτικές, αφιερώματα, ειδήσεις επισκεφτείτε το cineholics.gr  

Oι μισητοί 8

Είδος: Θρίλερ, Western, Δράμα, Μυστηρίου

Πρωταγωνιστούν: Samuel L. Jackson, Kurt Russell, Walton Goggins, Jennifer Jason Leigh, Tim Roth, Michael Madsen

Σκηνοθεσία: Quentin Tarantino

Διάρκεια: 182′

Βαθμολογία: 7/10

Αρχικά πρέπει να τονιστεί ότι το φιλμ, στην αρχή είχε προοριστεί για ένα θεατρικό δράμα, σε κάποιο διάσημο θέατρο της Καλιφόρνια, για αυτό και το 95% της ταινίας τοποθετείται σε έναν χώρο, κάτι που ίσως κουράσει τον μέσο θεατή. Παρόλα αυτά λόγω κάποιων περίεργων συνθηκών ο δημιουργός το μετέφερε στη μεγάλη οθόνη, ρισκάροντας ίσως μετά τα διαμάντια που μας έχει χαρίσει.

Ρισκάρει γιατί, ένας παγκοσμίου αναγνώρισης σκηνοθέτης, έφτιαξε ένα τρίωρο μετεμφυλιακό δράμα για την Αμερική. Είναι σίγουρο πως πολλοί δε θα μπορέσουν να κατανοήσουν την οπτική του, τις παραβολές του, τις αναφορές αλλά και κάποιες νύξεις στο πολιτικό υπόβαθρο της εποχής.

Σίγουρα όμως θα κατανοήσουν σημαντικά πράγματα κλασικής Ταραντινικής ιδεολογίας. Είναι πλέον εμφανές πως ο Ταραντίνο δεν προσπαθεί να δημιουργήσει κάτι διαφορετικό από αυτό που έχει ήδη παρουσιάσει με το έργο του, αλλά επιμένει σχεδόν εμμονικά να δημιουργεί ταινίες που «μοιάζουν» με παλιές του, σε σημείο μερικές φορές να αναφέρονται σημεία από παλιές ταινίες του σε νέες!

Αυτό κάνει και εδώ. Οι Μισητοί 8, είναι μια παραλλαγή του Django. Μπορεί να μην έχουν τόσο σαφείς ομοιότητες, αλλά αν το καλοσκεφτείς θα το διαπιστώσεις εύκολα. Ο Ταραντίνο είναι εμμονικός με τα γουέστερν, είναι εμμονικός με τους σχεδόν παλαβούς χαρακτήρες, με τους κοφτερούς διαλόγους, με το απότομο μοντάζ, με τη δημιουργία κεφαλαίων για τμηματοποίηση των ταινιών του. Του αρέσει να συνεργάζεται με συγκεκριμένους ηθοποιούς, να εμφανίζεται για λίγο και ο ίδιος. Εδώ δεν εμφανίζεται, απλά αφηγείται κάποια στιγμή, ως παντογνώστης αφηγητής για να καλύψει τον τεράστιο ναρκισσισμό του.

Οι Μισητοί 8, είναι μια κατεξοχήν ταινία Ταραντίνο. Όσοι έχετε δει και αγαπάτε το συγκεκριμένο σκηνοθέτη καταλαβαίνετε τι εννοώ. Είναι μια ταινία του δημιουργού της. Σαν ένα πλεκτό, που έχει τοποθετήσει νήμα νήμα ο μανιακός με την αυτοαναφορά σε σημείο κινηματογραφικής έπαρσης σκηνοθέτης, ώστε να έχει τον έλεγχο κάθε σκηνής, κάθε κεφαλαίου, κάθε λέξης.

Είναι γενικότερα εμμονικός. Αλλά έχει καταφέρει το απίστευτο. Να κάνει σύσσωμο το κοινό, μέσο θεατή και κριτικούς, να αγαπάμε αθεράπευτα τις εμμονές του και να γουστάρουμε τις ταινίες του.Όλα όσα ανάφερα παραπάνω κάνει και εδώ. Αν δεις ταινία του Ταραντίνο και δε σου πουν ποιος τη σκηνοθέτησε σε 3 δευτερόλεπτα έχεις πει με σιγουριά το όνομα του.

Όσον αφορά καθαρά την ταινία, έχουμε όλες τις προαναφερθείσες εμμονές που κάνουμε τους φαν του να τον αποθεώνουμε. Διάλογοι που κόβουν την ανάσα, ιδιόρρυθμοι χαρακτήρες, πίδακες από αίμα, χαβαλές, έμμεση κριτική σε μάστιγες όπως ο ρατσισμός, τέλειο cast με υπέροχες ερμηνείες και σενάριο δομημένο στη μηχανορραφία και την απάτη, την οποία πληρώνουν οι ήρωες του. Ο πόλεμος μπορεί να τελειώνει κάποια στιγμή, αλλά πάντα αφήνει τα σημάδια του, για χρόνια ίσως και δεκαετίες και αυτό είναι εμφανές στο Hateful 8. Επίσης, ο ρατσισμός για κάτι το διαφορετικό, ιδίως στις ΗΠΑ με τους μαύρους, χρησιμοποιείται και εδώ έντονα όπως και στο Django.

Στα πιο διαδραστικά τώρα, όλοι μαζεμένοι στην καλύβα, συγκρούονται λεκτικά και περιμένεις τη στιγμή που θα γίνει ο κακός χαμός, θα αρχίσει το πιστολίδι για να οδηγηθεί στο πλέον κλασικό Ταραντινικό ξεκαθάρισμα λογαριασμών που περιμένεις ώρα μέχρι να επέλθει. Ο δημιουργός δίνει δύναμη στους αδικημένους της ιστορίας μέσα από τις ταινίες του, τα ρατσιστικά θύματα, τα οποία έχουν εξουσία και παίρνουν εκδίκηση. Κινηματογραφική εκδίκηση. Όπως ο μαύρος δούλος Django, οι Εβραίοι που ξεπαστρεύουν ναζί στο Άδοξοι Μπάσταρδη, κάτι ανάλογο θα μπορούσε να γίνει και εδώ.

p19sivn8t61d8m1nlkocmth712cq1_900

Ο Ταραντίνο είναι ερωτευμένος με τους πρωταγωνιστές του. Για αυτό χρησιμοποιεί εμμονικά σχεδόν τους ίδιους, αν όχι σε όλες, σε πολλές του ταινίες. Αυτή η ταινία είναι ας πούμε σαν να την έφτιαξε, έχοντας στο μυαλό του τον Samuel Jackson, ο οποίος είναι εκπληκτικός για ακόμα μια φορά, σε ένα ρόλο που του ταιριάζει γάντι. Το υπόλοιπο cast, στο ίδιο μήκος κύματος. Όλοι σχεδόν οφείλουν το κασέ τους, την αξία τους, την κινηματογραφική τους ύπαρξη στον Ταραντίνο. Kurt Russell, Tim Roth, Michael Madsen και φυσικά η μούσα του, η προσωπική μου λατρεία Christopher Waltz, είναι όλοι υπέροχοι.

Μουσική από ένα ζωντανό θρύλο,ίσως τον καλύτερο κινηματογραφικό μουσικό όλων των εποχών, Ennio Morricone σε ακόμα μια ταινία του ντύνει με λαιμαργία με τις νότες του και δένει με την ταινία.

Το πρόβλημα της ταινίας, που ποτέ δε θα θεωρείται από τις καλύτερες του σκηνοθέτη είναι διττό και προφανές. Αρχικά μπορεί να κουράσει το θεατή με τη μεγάλη διάρκεια της και την αναίτια μεγάλη εισαγωγή στην ιστορία. Το δεύτερο και σημαντικότερο, το οποίο μου δημιούργησε και εμένα το συναίσθημα, ότι δεν την απόλαυσα είναι to γεγονός, ότι οι Μισητοί 8 αδικούνται ρεαλιστικά από τα προγενέστερα διαμάντια του Ταραντίνο. Ο σκηνοθέτης έχει ανεβάσει τόσο ψηλά τον πήχη πια, που δύσκολα κάθε νέα του προσπάθεια θα μπορεί να κοντραριστεί με κάποια παλιότερα έργα του και ίσως δημιουργήσει το πρόβλημα του δε χάνεις και κάτι αν δε το δεις και ίσως είναι ο λόγος που δε με συνεπήρε όσο θα ήθελα.

Πάντως θα ήταν κρίμα αν δε του δώσετε μια ευκαιρία να σας βάλει στον ιδιαίτερο κόσμο του.

Star Wars: The force awakens

27 Δεκ.

Για περισσότερες κριτικές, αφιερώματα, ειδήσεις επισκεφτείτε το cineholics.gr  

Star wars: Η δύναμη ξυπνά

Πρωταγωνιστούν: Daisy Ridley, John Boyega, Oscar Isaac, Harrison Ford, Mark Hamill, Carrie Fisher, Adam Driver κ.α

Σκηνοθεσία: J.J. Abrams

Διάρκεια: 135′

Βαθμολογία: 8/10

Οι δυνάμεις της Αυτοκρατορίας συνέρχονται από την ήττα που γνωρίσανε και αναζητούν τον Λιουκ Σκάιγουοκερ, τον τελευταίο ζωντανό Τζεντάι, ο οποίος έχει εξαφανιστεί από όλους. Το ίδιο και η Αντίσταση, ένας πιλότος της οποίας έχει βρει τον χάρτη που οδηγεί στο κρησφύγετο του.

Η Δύναμη Ξυπνά» που σκηνοθετεί ο J.J. Abrams τοποθετείται χρονικά 30 χρόνια μετά τα γεγονότα που είδαμε στην «Επιστροφή των Τζεντάι», της τελευταίας ταινίας της πρώτης τριλογίας που γυρίστηκε το 1983.

Η πιο πολυσυζητημένη ταινία, αυτής της χρονιάς είναι επιτέλους στις μεγάλες οθόνες. Η υπομονή των απανταχού φανς είχε αρχίσει να εξαντλείται και όλοι αγωνιούσαν για την 7η ταινία του πολύ δημοφιλούς brand. Η πρώτη τριλογία άλλωστε έχει δημιουργήσει δισεκατομμύρια οπαδούς σε όλη τη γη και τα 3 prequel που βγήκανε στις αίθουσες την προηγούμενη δεκαετία, δε θα μπορούσαμε να τα χαρακτηρίσουμε απογοητευτικά, αλλά σίγουρα δεν είχανε τη σπίθα των πρώτων.

Ο Abrams, παραγωγός και σκηνοθέτης των Lost και Star Trek, αναλαμβάνει να φέρει εις πέρας ένα πολύ δύσκολο έργο, να αποτυπώσει με σαφήνεια την εξέλιξη της ιστορίας και να κρατήσει το μύθο των ταινιών σε υψηλό επίπεδο.

Το πρώτο στοιχείο είναι η συνέχιση του σημαντικού ρόλου, που διαδραματίζουν οι παλιοί ήρωες όπως ο Σόλο, ο Λουκ και η πριγκίπισσα Λέια αλλά και η σταδιακή και ομαλή εισαγωγή των νέων χαρακτήρων, καλών και κακών, για να δέσουν με την ιστορία και να μας παρουσιάσουν ένα ευχάριστο και διασκεδαστικό φιλμ.

Αυτό νομίζω οι συντελεστές το πετύχανε με τον κατάλληλο χρόνο εμφάνισης των παλιών και τη γνωριμία μας με τους νέους, χρησιμοποιώντας σχετικά άγουρα πρόσωπα και φρέσκα και όχι καταξιωμένους ηθοποιούς, οι οποίοι μάλιστα τα πήγανε περίφημα σε αυτό το ρόλο.

Οι νέοι «καλοί» γίνανε εύκολα και γρήγορα συμπαθείς ενώ η παρουσία του διαδόχου του Νταρθ Βέιντερ ήταν εξαιρετικά επαρκής, με τον Κάιλο Ρεν, να δημιουργεί μια υπέροχη περσόνα villain. που δεν αντέγραψε καθόλου το πρωτότυπο, αλλά έχει τεράστια σημασία στην εξέλιξη της υπόθεσης. Μάλιστα, κάτι που μου έκανε θετική εντύπωση είναι το γεγονός πως συνέχεια έβγαζε τη μάσκα του και ήταν εκφραστικός,σε αντιδιαστολή με τον προκάτοχο του, ενώ ήταν και πολύ καλός εκφραστικά, καθώς η Σκοτεινή δύναμη του έχει αλλοιώσει το χαρακτήρα και τη ψυχή.

Τα εφέ και οι σκηνές μάχης, ήταν όπως αναμενόταν εξαιρετικές και ένιωσα λες και ήμουν σε παιχνίδι δράσης με μαχητικά αεροσκάφη και ήμουν ο χειριστής, που πρέπει να συντρίψει τους αντιπάλους. Σχεδόν αψεγάδιαστη δουλειά από τον Abrams και σε αυτό το επίπεδο, ο οποίος είναι μετρ στις ταινίες sci-fi και το επιδεικνύει ακόμα μια φορά.

Ένα πράγμα που εκτίμησα, είναι το γεγονός πως δεν περιέχει σεναριακές ευκολίες. Το αντίθετο μάλιστα. Έχει κάποια στοιχεία, που δεν έχουμε δει παλιά και δίνουν έναν ιδιαίτερο νέο τόνο στην ταινία. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ότι ένας Stormtrooper, αηδιασμένος από τις τακτικές του Πρώτου τάγματος, βγάζει τη μάσκα και αποφασίζει να φύγει μακριά από την Αυτοκρατορία και αν μπορέσει μάλιστα να βοηθήσει την Αντίσταση.

Στα αρνητικά της ταινίας εγώ, κατά την ταπεινή μου άποψη, θα έθετα την παρουσία του υποκινητή της Σκοτεινής Δύναμης Σνοκ, τον οποίο το θεωρώ γελοίο μπροστά στον παλιό Αυτοκράτορα, σε όλα τα επίπεδα. Επίσης, το βιαστικό τελευταίο μέρος της ταινίας, άντε να τελειώνουμε να το βγάλουμε και να εμφανιστεί επιτέλους και ο Λουκ, και το κυριότερο είναι πως με ενοχλεί φανερά πως ένας απαίδευτος και πιθανός Τζεντάι μπορεί έστω να αντιμετωπίσει έναν πανίσχυρο κακό, όπως ο Κάιλο Ρεν, ο οποίος έχει μάλιστα μέσα του και το Φως και το Σκοτάδι.

Αλλά αυτά δεν αλλοιώνουν επ’ουδενί ένα άψογο τεχνικά αποτέλεσμα, ένα διασκεδαστικό φιλμ επιστημονικής φαντασίας που έστω άγγιξε απαλά την παλιά ατμόσφαιρα των φιλμ που λατρέψαμε και αγαπήσαμε μικροί και μεγάλοι. Το Star Wars, ήρθε για να μείνει και έχω την εντύπωση πως τα επόμενα θα ναι εξίσου απολαυστικά, αν όχι καλύτερα!

Κάντε ένα δώρο Χριστουγέννων στον εαυτό σας και πηγαίνετε να το δείτε στο σινεμά!

Ένας άλλος κόσμος

24 Δεκ.

Για περισσότερες κριτικές, αφιερώματα, ειδήσεις επισκεφτείτε το cineholics.gr  

Ένας άλλος κόσμος

Πρωταγωνιστούν: Χριστόφορος Παπακαλιάτης, Τζέι Κέι Σίμονς, Μαρία Καβογιάννη, Μηνάς Χατζησάββας κ.α

Σκηνοθεσία: Χριστόφορος Παπακαλιάτης

Διάρκεια: 113′

Βαθμολογία: 7/10

Η ιστορία είναι απλή και αφηγείται τρεις ερωτικές ιστορίες Ελλήνων με αλλοδαπούς. Στην πρώτη, φοιτήτρια πολιτικών επιστημών ερωτεύεται ένα νεαρό Σύριο πρόσφυγα. Στη δεύτερη, σαραντάρης με καλή δουλειά και με προβληματικό γάμο ερωτεύεται μια Σουηδέζα που έχει έρθει για δουλειά λίγων μηνών στη χώρα. Στην τρίτη, 60 χρονη Ελληνίδα παραιτημένη νοικοκυρά, ερωτεύεται Γερμανό συνταξιούχο ιστορικό, που ζει μόνιμα στη χώρα.

Καταρχάς, θα ήθελα να ξεκινήσω λέγοντας πως ότι και να λέμε για τον Παπακαλιάτη, οφείλουμε να του δώσουμε συγχαρητήρια, γιατί πρόκειται για έναν νέο δημιουργό με έντονες κινηματογραφικές ανησυχίες και που καταφέρνει να αποδώσει το προσωπικό του ύφος και άποψη στις ταινίες του, ασχέτως αν εμάς μας ελκύει ή όχι το τελικό αποτέλεσμα και τα θέματα που πραγματεύεται. Οφείλουμε να παραδεχτούμε, πως οι ταινίες του είναι άνω των average ελληνικών παραγωγών και ίσως αγγίζουν τα όρια της ευρωπαϊκής αντίληψης στο χώρο.

Τα θέματα αυτά, είναι πολύ ουσιώδη και καθημερινά, με πάντα το στοιχείο της υπερβολής. Όμως όλα αυτά έχουν ένα σκοπό. Να δείξουν τα αποτελέσματα ακραίων συμπεριφορών και δύσκολων συνθηκών, που βιώνει ο καθημερινός απλός Έλληνας. Ο δημιουργός αυτό το απεμπλέκει με την έντονη παρουσία του ερωτικού στοιχείου, για να δώσει ένα γλυκόπικρο τόνο στην ταινία.

Στην πρώτη ιστορία ο έρωτας νικάει τη μάστιγα του αιώνα μας. Το ρατσισμό. Ο φασίστας πατέρας, που λόγω της οικονομικής κρίσης τα ρίχνει όλα στους μετανάστες και χρησιμοποιεί τη βία, με κατά την άποψη του γνώμονα το καλό της κοινωνίας και των παιδιών του. Όμως η κόρη του ερωτεύεται έναν πολύ γλυκό Σύριο πρόσφυγα και δίνει μεταφορικά κραυγαλέα αντίθεση στο φασισμό.

Εμένα αυτό το στοιχείο, είναι αυτό που με κέρδισε. Ο «ένας άλλος κόσμος» είναι μια βαθιά αντιρατσιστική και αντιφασιστική ταινία που δίνει ως τρόπο αντιμετώπισης τον έρωτα και την αγάπη. Άσχετο αν συμφωνείς ή όχι με αυτήν την οπτική, δε μπορείς να παραβλέψεις την αντίθεση της ταινίας ως προς αυτές τις μάστιγες.

Εκπληκτική ερμηνεία του πρόσφατα εκλιπόντος Μηνά Χατζησάββα που δίνει αποφασιστικά την έννοια του φασίστα, του μισαλλάδοξου ανθρώπου, που πάντα βρίσκει διεξόδους να κατηγορήσει άλλους για τα δεινά του. Και κυρίως τους μετανάστες. Ο δημιουργός έξυπνα μας δείχνει έντονα την κακία αυτών των ανθρώπων και ελπίζω να αποτρέπει ανθρώπους με τέτοιες σκέψεις. Η νέμεσις του ήρωα όμως τον καταδικάζει, όπως πρέπει γιατί η ζωή πάντα βρίσκει τρόπους να τιμωρήσει ανθρώπους που γεννούν κακό.

Ο Φαρίς, ο Σύριος πρόσφυγας, είναι ένα γλυκό πλάσμα, που σε κερδίζει με το γνήσιο του χαμόγελο και τον έρωτα του για την Ελληνίδα φοιτήτρια, που ερμηνευτικά δυστυχώς αποτυγχάνει παταγωδώς.

Η δεύτερη ιστορία είναι μια πολύ έξυπνη αλληγορική παρομοίωση του Έλληνα ραγιά κάτω υπό τις επιβλέψεις μιας μνημονιακής ιεραρχίας, που ο δημιουργός παρουσιάζει σε επίπεδο εταιρικό.

Κατεστραμμένος γάμος από την οικονομική κρίση, απολύσεις, αυτοκτονίες σε μια χώρα που δε βαστάει άλλο από εσωτερικές και εξωτερικές πιέσεις. Αυτό δημιουργεί κρίση αξιών, συναισθηματικό κενό και ανυπαρξία χαράς και ανεβασμένου ψυχολογικού υπόβαθρου.

Ο Παπακαλιάτης, που παίζει αυτόν το ρόλο μέσα στην ατυχία του μετά από ένα one night stand ερωτεύεται τη Σουηδέζα, η οποία συμπτωματικά έχει έρθει στη χώρα να απολύσει συναδέλφους του ή ακόμα και τον ίδιο. Αυτή η αντίθεση δημιουργεί ένα κράμα συναισθήματος και στεναχώριας για τον πρωταγωνιστή, ο οποίος περνά τα πάνδεινα και βλέπει τον κόσμο γύρω του να καταρρέει. Παρόλα αυτά ο έρωτας τον βοηθάει να πάρει τις σωστές αποφάσεις και να βρει την οικογενειακή του γαλήνη αποφασιστικά, χάνοντας παράλληλα ουσιαστικές ανθρώπινες αξίες. Μίλησα εδώ γενικά για να μην κάνω σπόιλερ και με κυνηγάτε με δίκανο.

Τέλος, η τελευταία ιστορία είναι ο ειλικρινής και γνήσιος έρωτας δύο μεγάλων σε ηλικία ανθρώπων. Μιας παραιτημένης από τη ζωή Ελληνίδας νοικοκυράς, την οποία υποδύεται φοβερά η καταπληκτική Μαρία Καβογιάννη και ενός συνταξιούχου Γερμανού ιστορικού, γλυκού ανθρώπου, που υποδύεται ο περσινός νικητής όσκαρ Β ανδρικού ρόλου J. K Simmons. Εξαιρετικά μετρημένος, χωρίς υποκριτικές φανφάρες και υφάκι, αλλά ταπεινός εργάτης της 7ης τέχνης, με συνάρπασε, όπως ακριβώς περίμενα.

Ο Γερμανός, αυτός είναι τεράστιος φιλέλληνας και αντικατοπτρίζει την καλή πλευρά των ξένων και μάλιστα εύστοχα λέει μην μπερδεύεις τη Γερμανική πολιτική με τους ανθρώπους, το λαό.

Η Μαρία ζει ευτυχισμένη και παράλληλα δυστυχισμένη, με τα παιδιά της, τα εγγόνια της και τον άντρα της και τρελαίνεται από τον ερωτικό ξένο, που καταφέρνει να τη ξελογιάσει με την ειλικρινή του αγάπη και λόγο. Την κάνει ανώτερο άνθρωπο και τη βοηθάει να ανασύρει αξίες και συναισθήματα, που έχει ξεχάσει. Έξυπνο σκηνοθετικό τρικ, το γεγονός πως ο έρωτας του φωλιάζει σε ένα σουπερμάρκετ, το οποίο δημιουργεί κινηματογραφική ιδιαιτερότητα και ξεφεύγει από τα κλισέ του έρωτα στη χώρα, στη θάλασσα ή στα στενά της Πλάκας.

Εν ολίγοις, πολύ καλές ερμηνείες, σκηνοθεσία, κλασικά φοβερή μουσική, έξυπνη σύνδεση των ιστοριών στο τέλος, στιβαρή σκηνοθετική επιμέλεια, έξυπνοι παραλληλισμοί και κοινά, μεταξύ των ιστοριών και δημιουργίας κλίματος για τα δεινά που περνάει η Ελλάδα. Τρεις ξένοι, τρία ορόσημα, τρεις κρίσεις που στην ταινία, αλλά σε μεγάλο ποσοστό και στην πραγματικότητα, μπλέκονται η μία με την άλλη και επηρεάζουν η μία την άλλη.

Η προσφυγική – μεταναστευτική κρίση, η δημοσιονομική – μνημονιακή κρίση, η οικογενειακή – μικροαστική κρίση. Όλα συμβαίνουν γύρω μας και ας προσπαθούμε να κλείσουμε τα μάτια σε αυτήν την πραγματικότητα. Το φιλμ δε μπερδεύει, είναι τρυφερό, έχει οπτική και συνέπεια και προτείνει λύση. Άσχετο αν βρίσκω τον έρωτα λάθος τρόπο αντιμετώπισης αυτών των συνθηκών και προτιμώ την παιδεία, δε μπορώ παρά να παραδεχτώ ότι απόλαυσα αυτήν την Ελληνική αισθηματική ταινία. Η ταινία παίρνει πολύ θετικό πρόσημο.

Μπορεί το θέμα, να είναι καθαρά εμπορικό, για να πάρει η ταινία διθυραμβικές κριτικές από το σύνολο, και να μας τα ζαλίζει με τις διαφημίσεις χορηγών καθ’όλη τη διάρκεια της, αλλά αν δεις από πίσω διακρίνεις αισθητική και άποψη. Τα μελανά σημεία για μένα είναι κάποια μέλη του καστ, η εμμονή για σύνδεση των ιστοριών με αποκορύφωμα την ύπαρξη Επιτάφιου σε όλες τις ιστορίες, λες και έχουμε Μεγάλη Παρασκευή. Λογικά σεναριακά κλισέ, που δε μπορούν να αποφευχθούν, μπορούν φαινομενικά να προσδώσουν επιφανειακό τόνο, που εγώ σκέφτηκα αλλά άφησα να με συναρπάσει γιατί είμαι χαρούμενος όταν Έλληνες προσπαθούν τόσο πολύ στο σινεμά.

Ναι μπορεί να ήθελα σαν τρελός να δω το Star Wars, αυτή τη βδομάδα, αλλά μπορώ να πω πως ο Παπακαλιάτης με αντάμειψε με το παραπάνω. Γάμησε μάνες η ταινία. #Διπλής. Μη μπείτε στον κόπο να τη συγκρίνετε με το Αν.

harva8

10 ΑΓΑΠΗΜΕΝΕΣ ΜΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ -ΜΕΡΟΣ Α

20 Δεκ.

Για περισσότερες κριτικές, αφιερώματα, ειδήσεις επισκεφτείτε το cineholics.gr  

Όλοι έχουμε συνδυάσει τα Χριστούγεννα, την ιδιαίτερη γιορτή αυτή και αγαπημένη πολλών, με οικογενειακό και φιλικό κλίμα, ευχάριστο, με πολλά γλυκά, γέλιο και διασκέδαση.

Πολλοί επίσης, βλέπουμε Χριστουγεννιάτικες ταινίες, πολλές δε για πολλοστή φορά. Έχουμε συνδυάσει τη γιορτή αυτή, με την παρακολούθηση αυτών των ταινιών.

Αποφάσισα λοιπόν να σας παρουσιάσω τις δέκα καλύτερες κατά την ταπεινή μου γνώμη.

10) Scrooged

Ένας ιδιόρρυθμος διευθυντής τηλεόρασης, δέχεται την επίσκεψη τριών φαντασμάτων την παραμονή των Χριστουγέννων, για να γίνει ηθικός και να αναθεωρήσει τις απόψεις του και τις αξίες του για τη ζωή.

Η νεότερη εκδοχή της ταινίας «Χριστουγεννιάτικη Ιστορία» με πρωταγωνιστή τον Μπιλ Μάρεϊ μπορεί τώρα να θεωρείται μία κλασσική χριστουγεννιάτικη ταινία. Παίρνει το θέμα του Christmas carol του Charles Dickens, ένα κλασικό λογοτεχνικό έργο με πολλές διασκευές στο σινεμά, ακόμα και ως πρωτότυπο, και το ενσαρκώνει στη σύγχρονη εποχή παρουσιάζοντας τα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο άνθρωπος.

Ο άνθρωπος που ενδιαφέρεται μόνο για χρήμα και δόξα και ξεχνάει την αγάπη, την αφοσίωση, την οικογένεια και άλλα ιδανικά. Ο ήρωας παίρνει το μάθημα του σε αυτήν την κλασική ιστορία που συμβαίνει παραμονή Χριστουγέννων! Αυτή η ταινία  είναι τόσο Χριστουγεννιάτικη που μυρίζει κουραμπιέ.

9) Elf

O Buddy μεγαλώνει με τα ξωτικά στην κατασκευή δώρων που παραδίδει ο Άγιος Βασίλης. Καταλαβαίνει ότι δεν τα καταφέρνει και έτσι γυρίζει στη γενέτειρα του, τη Νέα Υόρκη, που αντιλαμβάνεται πως κανείς από τους δικούς του δεν αγαπάει τα Χριστούγεννα. Σκοπός του πλέον να πιστέψουν οι δικοί του στη γιορτή, όπως και όλη η πόλη.

Αυτή η ταινία, είναι ο λόγος που καταξιώθηκε ο Will Ferell στον κινηματογράφο και εμείς πι πιστοί φαν του είμαστε χαρούμενοι με αυτό, γιατί μας κάνει και γελάμε. Υπάρχουν πολλοί ενάντιοι σε αυτό. Που θεωρούν το Αμερικανικό χιούμορ χαζό και κρύο. Εν μέρει συμφωνώ. Για τον συγκεκριμένο όχι.

Έχει μια μοναδική ικανότητα να ναι αστείος, χωρίς καν να προσπαθεί, δείχνοντας σοβαρός. Έχει μεγάλο ταλέντο και σε αυτή την ταινία το αποδεικνύει πρώτη φορά στο κοινό σε πρωταγωνιστικό ρόλο.

Η ταινία διέπεται από τα γνωστά μέτρα των Christmas movies, αλλά με την ηγετική φυσιογνωμία του γελοίου ξωτικού, δίνει ένα μικρό αστείο τόνο στην ταινία, αθροιστικά με τον πάντα ευχάριστο, που χαρακτηρίζει αυτές τις ταινίες.

Μια ταινία που σου θυμίζει το κέφι, την αγάπη, τη συντροφικότητα. Full of Christmas spirit, που λένε και στο χωρίο μου στο Νορθ Ντακότα. Μου άρεσε πολύ, γιατί πραγματεύεται το πως πρέπει να φερόμαστε στις γιορτές, να βοηθάμε και να πιστεύουμε και με την έντονη δόση του χιούμορ της με έκανε και γέλασα. Σίγουρα θα την πετύχετε σε κάποιο κανάλι αυτές τις μέρες.

8) Βlack Christmas

Εστίες φοιτητών, ταλανίζονται από τηλεφωνήματα φάρσες, ο οποίος απειλεί ότι θα δολοφονεί φοιτητές. Μόνο που τελικά αποδεικνύεται ότι δεν είναι αστείο.

Ήθελα να συμπεριλάβω και ένα θρίλερ σε αυτή η δεκάδα. Και δεν υπάρχει καλύτερο Χριστουγεννιάτικο θρίλερ, από τα Μαύρα Χριστούγεννα. Ναι εγώ έτσι θα το λέω κι ας του δώσανε τον τίτλο Υστερία στην Ελλάδα.

Μανιακός δολοφόνος, που κυνηγάει μετά μανίας αθώες κορασίδες, τις παίρνει τηλέφωνα και τις κοροϊδεύει. Πόσες φορές το έχετε ακούσει αυτό σαν σενάριο;

Ένα χαρακτηριστικό για αυτήν την ταινία, που πρέπει να μπει άμεσα στις λίστες των απανταχού thriller maniacs, είναι ότι στην ουσία γέννησε το είδος slasher, το οποίο μεγαλύτερος εκπρόσωπος είναι ο Carpenter, που σκηνοθέτησε τα μυθικά πλέον Halloween. Μάλιστα ο σκηνοθέτης της Υστερίας (πάρε πάλι Ελληνική μετάφραση ρε φίλε), έχει δηλώσει ότι ενέπνευσε τον Carpenter να δημιουργήσει τη σειρά αυτών των horror movies.

Η ταινία αυτή με γοήτευσε γιατί πρόκειται για ένα θρίλερ, με έντονο κυνηγητό και φόνους τη χαρούμενη αυτήν την εποχή του χρόνου. Αυτό βρίσκεται σε μεγάλη αντιδιαστολή και η καλτίλα της και μόνο σε εξιτάρει. Από τα πιο cult θρίλερ, που δε γίνεται να μην έχεις δει. Και συμβαίνει τα Χριστούγεννα. Αυτό και μόνο μετράει.

7) Polar express

Ένα μικρό αγόρι παίρνει το Πόλαρ εξπρές, ένα τρένο και ταξιδεύει στο βόρειο Πόλο, όπου μαθαίνει την αξία του Χριστουγεννιάτικου πνεύματος.

Ένα δύσπιστο αγόρι επιμένει πως υπάρχει ο Άγιος Βασίλης . Οι γονείς του επιμένουν πως δεν υπάρχει, όπως και τάρανδοι και δώρα. Όλα όμως αλλάζουν όταν επιβιβάζεται στο τραίνο που οδηγεί στον Βόρειο Πόλο για ένα μαγικό ταξίδι.

Σε αυτό το ταξίδι θα συναντήσει αμέτρητα χιλιόμετρα χιονιού, θα γνωρίσει μυθικές στιγμές βγαλμένες από τα πιο μαγικά συρτάρια της φαντασίας, που θα τον βοηθήσουν να μπει στο Χριστουγεννιάτικο πνεύμα, να γνωρίσει τον εαυτό του και να ωριμάσει.

Ένα ταξίδι βγαλμένο πέρα από κάθε φαντασία, που θα μετατρέψει τις αμφιβολίες σε πίστη και όταν το βλέπεις το χαμόγελο είναι σκαλωμένο στο πρόσωπο σου σαν να έχεις κάνει 34 μπότοξ στο Φουστάνο. Αν πιστεύεις, όλα μπορούν να γίνουν, αυτό μας διδάσκει η ιστορία του Πολικού εξπρές.

Υπερπαραγωγή του Robert Zemeckis με τον Tom Hanks να χαρίζει τη φωνή του 8 ρόλους, από το ίδιο το αγόρι έως τον Άγιο-Βασίλη. Θα μπορούσαμε στους συντελεστές να βάζαμε αποκλειστικά το όνομα του.

Σπάνια θα αντικρίσεις ταινία πιο «Χριστούγεννα» από αυτήν. Είναι ένα μαγικό ταξίδι, που με συνεπήρε, που με συγκίνησε και με έκανε να θέλω τόσο να είμαι ξανά παιδί και ακόμα πιο φαντασιόπληκτος να είμαι στη θέση του πιτσιρίκου και να πηγαίνω ταξίδι στο βόρειο πόλο με οδηγό τον Τομ Χάνκς!

6) Die hard

Αστυνομικός της Νέας Υόρκης, προσπαθεί να σώσει τη γυναίκα του και τους άλλους ομήρους, που κρατάνε Γερμανοί επικίνδυνοι τρομοκράτες στο αεροδρόμιο της πόλης.

Εντάξει αυτή η ταινία, δεν είναι αυτό που λέμε σε Christmas mood. Πάρ’ολα αυτά, όλα συμβαίνουν παραμονή Χριστουγέννων και οι συντελεστές της «παίζουν » συνέχεια με αυτό το στοιχείο, κι ας πρόκειται για κατ’εξοχήν ταινία δράσης.

Τα Χριστούγεννα όλοι είμαστε με τις οικογένειες μας, χαρούμενοι και περνάμε όμορφα. Ο αστυνομικός Μακλέιν όμως, πρέπει να σώσει τη γυναίκα του από τα χέρια αδίστακτων τρομοκρατών. Και όλα αυτά, ενώ ξέρει πως ο γάμος του περνάει κρίση.

Η ταινία μου άρεσε γιατί φιλτράρεται έντονα με το Christmas spirit, του να προσφέρεις σε όσους χρειάζονται ανιδιοτελώς. Στο ρόλο του κακού ο Σέβερους Σνέιπ, μπόλικη Χριστουγεννιάτικη μουσική και ο Bruce Willis να κατεβαίνει από καμινάδες, ωσάν Άγιος Βασίλης coming to town. Θέλετε κι άλλα για να πειστείτε;

Αυτές είναι οι πρώτες πέντε αγαπημένες μου ταινίες για τα Χριστούγεννα. Ξέρω θα αδικηθούν πολλές. Αλλά όλοι σεβόμαστε την υποκειμενικότητα της γνώμης. Εν αναμονή των πέντε αγαπημένων μου σύντομα!

harva8

 

ΤΑ 50 ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΤΗΣ DISNEY (ΘΕΣΕΙΣ 46-50)

3 Δεκ.

Για περισσότερες κριτικές, αφιερώματα, ειδήσεις επισκεφτείτε το cineholics.gr  

Το θέμα της μουσικής θα είναι πάντα ένα θέμα που θα μας κάνει όλους να ασχολούμαστε, γιατί είναι ένα πεδίο που σε συγκινεί, σου δημιουργεί συναισθήματα εύκολα και αβίαστα, που μερικές φορές αγνοούσες πως υπάρχουν.

Η Disney μας έχει χαρίσει πολλές ταινίες που θα έχουμε πάντα στην καρδιά μας. Ένα από τα σημεία που ξεχωρίζει η αγαπημένη εταιρεία μικρών και μεγάλων είναι η κινηματογραφική μουσική της. Έχουμε δακρύσει, έχουμε αγαπήσει, έχουμε νιώσει πολλά συναισθήματα μέσα από αυτή.

Σε αυτό το γενικότερο πλαίσιο λοιπόν θα σας παρουσιάσω 50 αγαπημένα μου τραγούδια της Disney. Ήταν ένα επίπονο και μακρυπρόθεσμο project, που έβαλα στον εαυτό μου, αλλά δεν θα πιστέψετε πόσο απόλαυσα να ακούω αυτά τα κομμάτια.

Ξέρω ότι αδίκησα πολλά, αλλά δεν πρόκειται να σταματήσω εδώ να είστε σίγουροι για αυτό.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν με την πρώτη πεντάδα.

50. Listen with your heart- Pocahontas

H ταινία Ποκαχόντας κυκλοφόρησε το 1995 από τη Disney και γνώρισε ιδιαίτερη επιτυχία, καθώς βγήκε την εποχή που η εταιρεία βρισκόταν σε μεγάλη ακμή. Το τραγούδι Listen with your heart, το οποίο τραγουδάει στη ταινία η γιαγιά Willow, εκτελέστηκε από την Linda Hunt.

49. Oogie boogie’s song- Nightmare before Christmas

O Oύγκι Μπούγκι, είναι ήρωας της ταινίας του Tim Burton, ο Εφιάλτης πριν τα Χριστούγεννα. Είναι ο βασικός αντίπαλος του ήρωα σκελετού και έχει τη μορφή μπαμπούλα. Το τραγούδι αυτό είναι η γνωριμία μας μαζί του, σε αυτό το animation musical.

48. So this is love- Cinderella

Το κομμάτι αυτό ακούγεται στην ταινία Σταχτοπούτα, καθώς η ηρωίδα αντιλαμβάνεται πως αγαπάει τον όμορφο άντρα, που γνωρίζει εκείνο το βράδυ που ξεφεύγει από τη μιζέρια της. Το τραγούδι εκτελέστηκε υπέροχα από την Ilene Woods.

47. He’s a tramp- Lady and the tramp

Είναι αλήτης λέει το τραγούδι αυτό, από την υπέροχη αυτή ταινία της Disney, την Λαίδη και Αλήτης. Το τραγούδι εκτελέστηκε από την Peggy Lee και είναι ένα εξαίσιο δείγμα jazz μουσικής, που σίγουρα θα έχετε ακούσει σε κάποια καφετέρια πίνοντας τον καφέ σας.

46. Nobody else but you- Goofy movie

Το τραγούδι του Γκούφι και του γιου του Μαξ, την ώρα που έχουν χαθεί και βρίσκονται στη θάλασσα με μια βάρκα και είναι ένα συγκινητικό τραγούδι αφιέρωμα στους γονείς, που μας σπάνε τα νεύρα, αλλά πάντα ξέρουμε πως μας αγαπάνε και θα είναι δίπλα μας ό,τι κι αν συμβεί.

Αυτή είναι η πρώτη πεντάδα. Απολαύστε τα υπέροχα αυτά κομμάτια και επανέρχομαι σύντομα!

 

 

 

 

 

Spectre

16 Νοέ.

Για περισσότερες κριτικές, αφιερώματα, ειδήσεις επισκεφτείτε το cineholics.gr  

Spectre

Είδος: Περιπέτεια

Πρωταγωνιστούν: Daniel Craig, Christoph Waltz, Lea Seydoux, Ralph Pheines, Monica Bellucci

Σκηνοθεσία: Sam Mendes

Διάρκεια: 138′

Βαθμολογία: 6/10

Ένα κρυπτογραφημένο μήνυμα από το παρελθόν στέλνει τον James Bond σε μια μοναχική αποστολή στην Πόλη του Μεξικού και τελικά στη Ρώμη, όπου συναντά μια όμορφη χήρα ενός περιβόητου εγκληματία. Ο Bond εισχωρεί σε μία μυστική συνάντηση και ανακαλύπτει την εγκληματική οργάνωση, γνωστή ως SPECTRE, ενώ παράλληλα ερωτεύεται το κορίτσι που έδωσε το λόγο του να προστατεύσει.

Το Spectre είναι η 24η ταινία του πασίγνωστου κινηματογραφικού ήρωα της ΜΙ6, του James Bond 007. Ανέκαθεν οι ταινίες του κατασκόπου των μυστικών υπηρεσιών της Βρετανίας έλκουν το κοινό, πράγμα που έχει ως συνέπεια να μη σταματάμε να βλέπουμε τις ευφάνταστες περιπέτειες του στις οθόνες των σινεμά.

Μπορούμε να εξετάσουμε τη νέα ταινία αυτή από πολλές οπτικές γωνίες, καθώς πρόκειται για μια από τις πιο πολυαναμενόμενες ταινίες της χρονιάς λόγω του χαρακτήρα της ταινίας, των προσωπικοτήτων που την απαρτίζουν, κάτι που θα έχει σίγουρα μεγάλο αντίκτυπο παγκοσμίως και σίγουρα πολλά εκατομμύρια έσοδα στις εταιρείες παραγωγής.

Αρχικά, θα σταθώ στην υπόθεση της ταινίας. Η ταινία έχει σφιχτό σενάριο που δε λοξοδρομεί αλλά κατά την ταπεινή μου άποψη υπάρχουν αρκετές σεναριακές ευκολίες, απλά για να εξελιχθεί η πλοκή χωρίς εμβάθυνση στην ουσία. Γίνονται με άλλα λόγια κάποια πράγματα για να αυξηθούν οι σκηνές, που στην ουσία δε δίνουν το κάτι παραπάνω με μοναδικό αποτέλεσμα να αυξάνεται αρκετά η διάρκεια της ταινίας και οι σκηνές.

Ωστόσο σε μερικά σημεία επιτυγχάνεται το ακριβώς αντίθετο. Όπως για παράδειγμα η πολύ προσεγμένη εισαγωγή του κακού και η εξήγηση των κινήτρων του, όπως και η σύνδεση με παλιότερες ταινίες James Bond και αναφορές σε πρόσωπα, ιδίως τους villains, που γνωρίσαμε στα προηγούμενα έργα που πρωταγωνίστησε ο Daniel Craig. Αυτό πραγματικά με ενθουσίασε.

Επιπλέον, υπάρχουν πολύ έξυπνες σκηνές, όπως η σκηνή έναρξης αλλά και η σύγκρουση με τον κακό προς στο τέλος. Σε αυτό συνιστά πολύ η φωτογραφία της ταινίας που προσαρμόζεται στο χαρακτήρα της σκηνής που θέλει να επιδείξει. Παραδείγματος χάριν, στο εργαστήριο της Spectre είναι πολύ φωτεινά, αν και η πλοκή γίνεται επιμελώς σκοτεινή με τις αποκαλύψεις.

Όσον αφορά τη σκηνοθεσία, ο Sam Mendes, ένας σκηνοθέτης που έχει δημιουργήσει ταινίες όπως το προηγούμενο James Bond το Skyfall, το Δρόμο της Απώλειας με τον Tom Hanks και πολλές επιτυχίες ακόμα, όπως το American Beauty, το οποίο του χάρισε το μοναδικό του όσκαρ δε θα μπορούσε παρά να βάλει την προσωπική του πινελιά και σε αυτήν την ταινία. Το Spectre είναι πολύ προσεγμένο σκηνοθετικά, η συνεργασία του με το Daniel Craig ικανοποιητική, αλλά την αριστουργηματική συνταγή του Skyfall και του Casino Royale, δεν την ακούμπησε επ’ουδενί.

Το cast, με πολύ γνωστές παρουσίες τα πήγε αρκετά καλά με προεξέχοντα τον εκπληκτικό Christoph Waltz. ο οποίος προσωπικά θεωρώ είναι γεννημένος να παίζει ρόλους villain. Τρομερό μείον της ταινίας ο λίγος χρόνος συμμετοχής του πολυδιάστατου ηθοποιού, τον οποίο θυμάσαι προς το τελευταίο μισάωρο της ταινίας.

Όσον αφορά τους υπόλοιπους, ο Ralph Feines κλασικά είναι πιστός σε ότι καταπιάνεται και χαμογελάς απλά με την παρουσία του και την ερμηνευτική του οξυδέρκεια να τα πηγαίνει καλά σε ότι καταπιάνεται. Η Monica Bellucci παίζει τρία λεπτά, για να κάνει σεξ μαζί της ο Bond ενώ ο νέος αναβαθμισμένος Q είναι μια έξυπνη εισαγωγή από το Skyfall, ως ένας νεαρός γκατζεντάκιας που βοηθάει τον πράκτορα και έχει το φλεγματικό χιούμορ των Βρετανών nerds, μια ενδιαφέρουσα εναλλακτική προσθήκη στους Q, που έχουμε συνηθίσει.

Το Bond girl, η ψυχολόγος Mandaline Swan, είναι ένα γλυκό κορίτσι με αξιοπρεπή παρουσία και αρκετή χημεία με τον Daniel Craig. Παρόλα αυτά, διαφωνώ με πολλούς που λένε ότι ξεχωρίζει και θα τη θυμόμαστε για χρόνια. Απλά θυμηθείτε τις προκατόχους της, κάνετε τη σύγκριση και θα καταλάβετε. Αξιοπρεπής και διαφορετική όμως σίγουρα.

Η ταινία προσπαθεί εμφανώς να εμβαθύνει στους χαρακτήρες, που γνωρίζαμε από την προηγούμενη ταινία και ιδίως στον ήρωα-πρωταγωνιστή.

Καταρχάς, σας προϊδεάζω πως είναι μια προσωπική μου γνώμη αυτό που θα πω, που πολλούς θα σας βρει διαφωνούντες. Για μένα ο Daniel Craig, είναι σίγουρα από καλύτερους και πιο επιτυχημένους Bond. Ο  λόγος είναι διττός.

Αρχικά, μανιωδώς οι συντελεστές της ταινίας προσπαθούν να αποτάξουν από τον ήρωα το γνωστό στυλ των προκατόχων του και ο ηθοποιός το ενσαρκώνει θαυμάσια. Αυτός ο Bond, είναι τρωτός, πολλές φορές αδύναμος. Και συναισθηματικά και επαγγελματικά.

Θυμηθείτε πόσες φορές στις ταινίες που πρωταγωνιστεί ο Craig, ο Bond ήταν ένα κουρέλι, ένας ράκος, μαχόμενος τους πάντες μόνος του απέναντι σε κακούς και δαίμονες.

Παράλληλα, θεωρώ τον Craig εξαιρετικό ηθοποιό. Γενικότερα τον θεωρώ, όπου σχεδόν τον έχω δει. Αλλά έχει καταφέρει το απίστευτο. Πλέον στη συνείδηση μας είναι ο Bond. Παραδεχτείτε το. Κανείς δεν το περίμενε. Ίσως αν δεν υπήρχε και ο Sean Connery, να ήταν ο πιο επιτυχημένος Bond όλων των εποχών. Ο πιο δομημένος, ο πιο ιδιαίτερος, ο πιο διαφορετικός, ο λιγότερο ατσαλάκωτος.

Παρόλα αυτά δεν ενθουσιάστηκα και θεωρώ ότι η ταινία ακροβατεί σε μέτρια επίπεδα.

O λόγοι που δεν ενθουσιάστηκα είναι απλοί. Ο σημαντικότερος είναι ότι θεωρώ ότι η ταινία Spectre, έπρεπε να εκμεταλλευτεί τη δυναμική και το πολυσύνθετο χαρακτήρα του προκάτοχου της και όχι να είναι τόσο υποδέεστερο και μέτριο. Επίσης, ως συνέπεια είχα φοβερές προσδοκίες και αυτό με απογοήτευσε και έπιασα πολλές φορές τον εαυτό μου να επιτρέπω στο βλέμμα μου να λοξοδρομεί της οθόνης.

Σύντομα κοντά σας ακόμα περισσότερες κριτικές δημοφιλών ταινιών στο υπό κατασκευή site μου!

 

ΤΑ ΜΥΑΛΑ ΠΟΥ ΚΟΥΒΑΛΑΣ ΚΡΙΤΙΚΗ

19 Οκτ.

Για περισσότερες κριτικές, αφιερώματα, ειδήσεις επισκεφτείτε το cineholics.gr  

Inside out ( Τα μυαλά που κουβαλάς) 

Σκηνοθεσία/Σενάριο: Πιτ Ντόκτερ

Ηθοποιοί/Φωνές: Λιούις Μπλακ, Μπιλ Χέιντερ, Έιμι Πέλερ

Διάρκεια: 94 min

Είδος: Κωμωδία

Η Ράιλι, ενα μικρό κορίτσι θα αναγκαστεί να ξεριζωθεί από τη παλιά ζωή της, όταν ο πατέρας της βρίσκει νέα δουλειά στο Σαν Φρανσίσκο. Όπως όλοι, η Ράιλι οδηγείται από τα συναισθήματα της: χαρά, φόβο, θυμό, αηδία και λύπη. Τα συναισθήματα αυτά ζουν στο κέντρο ελέγχου στο μυαλό της μικρής και τη συμβουλεύουν και καθορίζουν το κάθε της βήμα. Θα μπορέσουν η Ράιλι και τα συναισθήματα να προσαρμοστούν στη νέα ζωή του Σαν Φρανσίσκο;

Το μυαλό που κουβαλάς είναι ένα πάρα πολύ καλό animation movie για το οποίο η Pixar studios δαπάνησε περίπου 175 εκατομμύρια δολάρια για να βγει στις αίθουσες. Η αλήθεια είναι ότι έγινε πολύς ντόρος γύρω από την ταινία, πράγμα που την έκανε εξαιρετικά δημοφιλή. Πολλοί ενθουσιάστηκαν με αυτό που είδαν και με βάση το δικό τους σκεπτικό, δικαιολογημένα θα προσθέσω εγώ.

Ας τα πάρουμε όλα από την αρχή. Ομολογουμένως, το δυνατότερο χαρτί της ταινίας είναι η πανέξυπνη ιδέα, πάνω στην οποία χτίσανε το animation οι δημιουργοί του. Με την ρηξικέλευθη ιδέα πως μέσα στο κεφάλι μας υπάρχουν κάποια μικρά πλασματάκια που αντικατοπτρίζουν κάθε μας συναίσθημα συνθέτει ένα ενδιαφέρον τρικ, το οποίο δημιουργεί ένα ξεχωριστό τόνο στο φιλμ. Η εταιρεία δεν έχει όριο στο ρίσκο και το έχει αποδείξει πολλάκις με συνήθως καταπληκτικό αποτέλεσμα.

Ο αγαπημένος Πιτ Ντόκτερ, σεναριογράφος και σκηνοθέτης του Up και του Μπαμπούλας, τον οποίο ανελλιπώς η Pixar εμπιστεύεται, επιδιώκει να μας δείξει την ιστορία ενηλικίωσης μιας μικρής, κάνοντας κάτι τουλάχιστον ευφάνταστο. Μας δείχνει την εσωτερική πάλη της ενηλικίωσης ενός κοριτσιού με χιουμοριστικό τόνο, προβάλλοντας τη ψυχοσύνθεση της με βάση τα 5 αισθήματα της μέσω αυτών των μικρών γλυκών και περίεργων πλασμάτων, τα οποία έχουν το καθένα τους από ένα χρώμα (Χαρά, Θλίψη, Θυμός, Αηδία και Φόβος).

Παρακολουθούμε μια ιστορία από το κεντρικό νευρικό σύστημα της μικρής με τα συναισθήματα να προσπαθούν να συνεργαστούν και να αντιμετωπίσουν τις πολλές δυσκολίες που παρουσιάζονται στο νέο της περιβάλλον. Κάθε αμέλεια, ακόμα και μικρή από τα συναισθήματα μπορεί να τα κάνει όλα μπουρλότο και η ψυχολογία όπως και η καθημερινότητα της μικρής να γίνει πιο δύσκολη από ότι φαινόταν αρχικά.

tumblr animated GIF

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο βλέπουμε υπέροχες εικόνες, οι οποίες μας έρχονται κατευθείαν από τη φαντασία των δημιουργών του Inside out σαν ένα χρωματιστό θεματικό πάρκο γεμάτο κινδύνους. Τρομερή δουλειά στο επίπεδο αυτό, με βάση την εκπληκτική τεχνολογία της εταιρείας και στιγμές που ειδικά οι μικροί μας φίλοι θα καταευχαριστηθούν. Οι έξυπνες ατάκες, που συναντάμε κατά κόρον στην αρχή δίνουν τη θέση τους σε σκηνές αγωνίας κάνοντας το animation κάτι σαν αλληγορικό βιντεοπαιχνίδι δράσης. Από αυτά τα ωραία που παίζαμε 15 χρόνια πριν.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, τα προβλήματα της ενηλικίωσης σχολιάζονται εμμέσως με έναν καυστικό, σατυρικό και αλληγορικό τόνο, σε πολλά σημεία ειρωνικό, που κάνει την ταινία ιδιαίτερη και σε βάζει να σκεφτείς τα δικά σου παιδικά χρόνια και τι προβλήματα είχες μικρός. Αλλά και αν είσαι γονιός να μην κάνεις τα ίδια λάθη. Τα σχολιάζει με έντονα συναισθηματικό τρόπο και με βαθύτατη γνώση των δύσκολων αυτών παιδικών χρόνων. Με αυτήν τη γνωστή αφηγηματική του δεξιοτεχνία και τη βαθύτατα καλοπροαίρετη σάτιρα του ο Ντόκτερ μας καθηλώνει μέσω κοινωνικών και οικογενειακών προβλημάτων με το γνωστό γλυκό τόνο των ταινιών του, τα οποία όλοι αντιμετωπίσαμε ή θα αντιμετωπίσουμε μελλοντικά.

Πολλοί μου έχετε στείλει μήνυμα και μου έχετε πει δες «Το μυαλό που κουβαλάς» είναι αριστούργημα κτλ. Σε γενικές γραμμές συμφωνώ αλλά δε μπορώ να μην παραβλέψω το γεγονός ότι εκεί που ξεκινάει η δράση, με την περιπέτεια της Χαράς και τη Θλίψη, η ταινία κάνει μεγαλύτερη κοιλιά και από του Πάγκαλου και καταντάει σε μερικά σημεία βαρετή. Επίσης, στο τέλος πολλοί μπορεί εύστοχα να κατηγορήσουν την ταινία για επιτηδευμένο μελό, σε στυλ άντε κλάψε θεατή δε βλέπεις τι σου δείχνουμε; Εξαρτάται από την οπτική σου και τη φάση της στιγμής που θα το δεις.

Disney animated GIF

Παρόλα αυτά η ταινία έχει ΗΔΗ συμπεριληφθεί στις κλασικές animation films, ένα καλαίσθητο δημιούργημα και πάντρεμα τεχνολογίας, αισθητικής και διδαχών ζωής. Για μένα το Up και μερικά ακόμα φιλμ είναι ανώτερα και αποτελούν το πρόδρομο αυτής της ταινίας. Οπότε θα έπρεπε να είναι ανώτερη και όχι να ακολουθεί τις νόρμες τους και τη συνταγή της επιτυχίας τους. Για αυτό και μικρότερο rating από τα άλλα αριστουργήματα της Pixar. Although που λέμε και στο χωριό μου, τη συνιστώ ανεπιφύλακτα.

Βαθμολογία  ********** 

Υ.Γ Σε αυτό το σημείο, θα ήθελα να σας ενημερώσω πως σύντομα το αγαπημένο σας blog harva8 θα δώσει τη θέση του σε ένα ολοκαίνουριο και ενημερωμένο site, στο οποίο θα ταξιδεύετε στο μαγικό κόσμο των ταινιών με πάρα πολλές επιλογές.

harva8

 

 

10 ΑΓΑΠΗΜΕΝΕΣ ΜΗ ΑΓΓΛΟΦΩΝΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ ΑΠΟ ΤΗ ΝΑΣΙΑ

16 Οκτ.

Για περισσότερες κριτικές, αφιερώματα, ειδήσεις επισκεφτείτε το cineholics.gr  

Μέτα από παράκληση του αγαπημένου Harva8 κατά κόσμον Βαγγέλη Χαρόγιαννη,με τη σειρά μου παρουσιάζω το ΤΟΠ 10 αγαπημένων μου μη αγγλόφωνων ταινιών (η σειρά δεν πάει με βάση προτίμησης). Enjoy!

10.Una pura formalità

Η ιστορία παρουσιάζει τον γνωστό συγγραφέα Όνοφ (Gerard Depardieu) χωρίς έμπνευση και καινούργιο συγγραφικό υλικό να περιπλανιέται μόνος και να συλλαμβάνεται από την αστυνομία μια βροχερή νύχτα, χωρίς όμως την ταυτότητα του και μέρος της μνήμης του. Ο άγρυπνος αστυφύλακας (Roman Polanski) όμως ψάχνει μέσα στις ιστορίες του συγγραφέα διότι τον θεωρεί ύποπτο για φόνο.

Εντάξει το παραδέχομαι δεν ακούγεται συναρπαστικό και οπτικά ίσως δεν είναι. Το σκηνικό της ταινίας θυμίζει θεατρική παράσταση και δεν έχει εφέ και πυροτεχνήματα.Έχει όμως, απίστευτα καλές ερμηνείες. Πρέπει να γίνει αντιληπτό ότι  η έλλειψη σαφήνειας αντιπροσωπεύει το μπερδεμένο μυαλό του Όνοφ. Για μένα ένα από τα ξεχασμένα για τους σινεφίλ αριστουργήματα του γαλλικού κινηματογράφου.

9. De grønne slagtere 

Ο Svend και ο Bjarne δουλεύουν για ένα αγενή κρεοπώλη σε ένα μικρό κατάστημα στη Δανία, όταν αποφασίζουν να ανοίξουν το δικό τους κρεοπωλείο. Ακολουθεί μια σειρά ατυχιών και ατυχημάτων, που όμως οδηγούν στην επιτυχία. Στο μεταξύ, ο Bjarne αντιμετωπίζει ένα οικογενειακό δράμα.

Όταν βλέπω Δανικές ταινίες φροντίζω να πρωταγωνιστεί ο αγαπημένος και γνωστός στους περισσότερους ως Χάνιμπαλ (Madds Mikkelsen). Αγνώριστος σε αυτό το ρόλο, σχεδόν ασχημούλης θα έλεγα, προσφέρει γέλιο από την αρχή μέχρι το τέλος της ταινίας. Θα την περιέγραφα ως «μαύρη κωμωδία» και μια από τις καλύτερες μάλιστα, ενώ ουδεμία σχέση έχει με αυτές τις μπλιαξ του Χόλιγουντ.

8. Poulet aux prunes 

Ο διάσημος βιολονίστας Nasser-Ali Khan θέλει να δώσει τέλος στη ζωή του, όταν συνειδητοποιεί πως δεν μπορεί να αντικαταστήσει το αγαπημένο του βιολί που έσπασε. Στις επόμενες 8 μέρες ανακαλεί στη μνήμη του γεγονότα από τη ζωή του αλλά κυρίως το ερωτικό του απωθημένο Irane, λίγο πριν πεθάνει.

Μια από τις καλύτερες  ταινίες που έχω δει οπτικά, από άποψη σκηνικών, φωτογραφίας και σκηνοθεσίας. Λυπάμαι που δεν την είδα σινεμά, μπορώ μόνο να φανταστώ πόσο πιο σπουδαία θα ήταν. Σκηνοθετικά άψογο, ανεκπλήρωτη αγάπη, τρομερή ερμηνεία του Mathieu Amalric αυτά χρειάζεται μόνο να ξέρει κανείς για να την δει. 10/10 για μένα. Δείτε τη!

7. Biutiful

Ο Uxbal ( Javier Bardem)  γνωρίζει ότι έχει λίγες ημέρες ζωής και αυτή η γνώση καθοδηγεί την κάθε του κίνηση. Η ιστορία δεν αφορά κάποιον που φοβάται να πεθάνει, αλλά κάποιον που αγωνιά για το μέλλον των παιδιών του.

Εδώ έχουμε πολύ δράμα και λίγη ασάφεια.  Η ταινία γενικά δεν άρεσε στη παρέα που την είδα αλλά εγώ ενθουσιάστηκα. Με έκανε να σκεφτώ αφού είχε τελειώσει και μου έμειναν αποτυπωμένες στο μυαλό σκηνές από τη Βαρκελώνη, όπως σε καμία άλλη ισπανική ταινία. Φτώχεια και αρρώστιες, το άσχημο μέρος μιας πανέμορφης πόλης και αγάπη κρυμμένη από αυτή που νιώθεις και δεν εκφράζεις με λόγια. Εν κατακλείδι, εγώ νιώθω και συναισθηματικό δέσιμο με αυτή τη ταινία γι αυτό και τη θεωρώ αγαπημένη. Αξίζει πάντως να την δείτε αν σας αρέσουν τα αληθινά ανθρώπινα δράματα όπως εμένα.

6. 8½

Ο Guido επιτυχημένος σκηνοθέτης, προσπαθεί να κάνει ένα διάλειμμα από τη δουλειά του αλλά οι συνεργάτες του διαρκώς τον πιέζουν να κάνει κάτι καινούργιο και δημιουργικό. Ο ίδιος έχει αδειάσει από ιδέες και επισκέπτεται το παρελθόν του, σκεπτόμενος κύρια γεγονότα της ζωής του αλλά και τις γυναίκες που αγάπησε και εγκατέλειψε.

Πρόκειται για αυτοβιογραφία του Fellini. Για όσους αγαπάνε ασπρόμαυρο σινεμά είναι σίγουρα must see. Ιταλική γλώσσα, γυναίκες και πολλά ιταλικά τοπία. Επικρατεί αυτή η φινέτσα του παλιού σινεμά και  αυτό εμένα προσωπικά με μαγεύει. Θεωρώ επίσης ότι η ταινία είναι πηγή έμπνευσης για πολλές μεταγενέστερες ανάλογου ύφους, ιταλικές ή μη.

5. Suna no omna

Ο εντομολόγος Jumpei Niki έχει επισκεφθεί ένα παραθαλάσσιο χωριό για να συλλέξει δείγματα χρήσιμα για τη δουλειά του. Έχασε όμως το λεωφορείο του γυρισμού και κάποιος του πρότεινε να μείνει εκεί για το βράδυ. Έμεινε στο σπίτι μιας γυναίκας που βρισκόταν πάνω σε αμμόλοφο και η μοναδική είσοδος και έξοδος από το σπίτι ήταν μια σκάλα. Το επόμενο πρωί, ξυπνάει και η σκάλα δεν ήταν πια εκεί. Δεν αργεί να καταλάβει ότι η γυναίκα αλλά και το χωριό είχε σκοπό να τον εγκλωβίσει εκεί.

Ιαπωνική ταινία του 1966. Αποφεύγω γενικά τα ιαπωνικά εκτός αν είναι anime, shushi ή nintendo. Μπορεί σε κάποιους να αρέσουν οι ταινίες αυτές άλλα εγώ πάντα μένω με μια απορία. Σε αυτή τη περίπτωση αυτό δεν συνέβη. Μια ταινία άρτια φτιαγμένη από όλες τις πιθανές προσεγγίσεις της. Ακομή και η μουσική της εξαίρετη. Αυτό που μένει είναι σαφώς ο έντονος ερωτισμός καθώς αρχικά στην ιστορία δε φαίνεται και τέτοιο.

4. Underground

Η ιστορία παρουσιάζει έναν κατασκευαστή όπλων που δουλεύει υπόγεια στο Βελιγράδι την περίοδο του Δευτέρου Παγκόσμιου Πολέμου. Μετά το τέλος του πολέμου συνεχίζονται να πωλούνται όπλα από μαυραγορίτη που δεν τους αποκαλύπτει ότι ο πόλεμος τελείωσε. Μετά από χρόνια, φεύγουν από την υπόγεια κρυψώνα τους για να βεβαιωθούν ότι ο πόλεμος όντως συνεχίζεται.

Η όλη ιστορία εκτυλίσσεται σε σουρεάλ μοτίβο. Αστεία όσο καμία άλλη ταινία για πόλεμο που να έχω δει τουλάχιστον. Η αλήθεια είναι ότι η ταινία αυτή σίγουρα είναι από τις πιο ζωντανές από ενέργεια, φαντασία και ιδέες. Τρομερή μουσική και δίνει ιστορικές πληροφορίες για τις οποίες αποκλείεται κανείς να έχει διαβάσει σε σχολικά βιβλία. Αφιερώστε της χρόνο, αξίζει.

3. Das Leben der Anderen

Η ιστορία ξεκινάει το 1984, όπου ο Gerd Wiesler αστυνομικός της μυστικής γερμανικής αστυνομίας πάει να παρακολουθήσει ένα θεατρικό γραμμένο από τον Georg Dayman τον θεωρούμενο από πολλούς πρότυπο πολίτη. Ο Wiesler δεν πιστεύει ότι είναι όσο ιδανικός δείχνει. Ο υπουργός πολιτισμού συμφωνεί μαζί του αλλά για δικούς του προσωπικούς λόγους, καθώς έχει αισθήματα για τη γυναίκα του Dayman. Στην ερευνά του δε βρήκε καμία αδικοπραγία μέχρι που συνέβη το απίστευτο.

Πραγματικά σπάνια ταινία. Δεν γίνονται συχνά ταινίες τόσο καλές όσο αυτή.  Οι τρεις κεντρικές ερμηνείες είναι εκπληκτικές και η φωτογραφία και σκηνοθεσία της με άφησαν άφωνη. Εντύπωση μου έκανε ότι αυτή τη ταινία την εντόπισα τυχαία και δε γνώριζα ότι είναι δημοφιλής και πραγματικό αριστούργημα.

2. Darbareye Elly

Η ιστορία παρουσιάζει μια παρέα που απέδρασε για ένα σαββατοκύριακο στο βόρειο Ιράν και την Elly μια δασκάλα νηπιαγωγείου. Η εξαφάνιση της Elly και τα γεγονότα που ακολούθησαν τους συνταξιδιώτες της, στην προσπάθεια να την εντοπίσουν, καθηλώνουν.

Σκηνικά που κόβουν ανάσα. Αυτό μου φτάνει για να μπω στο κόπο να αφιερώσω χρόνο για μια ταινία. Έχει να προσφέρει πολλά παραπάνω εκτός από απλά όμορφες εικόνες. Τα μάτια μου δεν έφυγαν στιγμή από την οθόνη καθώς η ιστορία κορυφώνεται και επικρατεί το ερώτημα αν η Elly πνίγηκε ή όχι. Αρχικά να πω ότι υπάρχει τέλος και απαντήσεις, κάτι που δεν συμβαίνει συχνά σε ταινίες του είδους της. Θες να την δείς κι να την ξαναδείς. Α και τι σπουδαίος σκηνοθέτης ο Farhadi!

1. Smultronstället 

Παρά τα χρόνια του, ο καθηγητής Isak θέλει να γεμίσει τα κενά της ζωής του. Δεν έχει συχνή ανθρώπινη επαφή εκτός από τη οικονόμο του Miss Agda, ενώ έχει κλειστεί στον εαυτό του. Στο ταξίδι του από τη Στοκχόλμη στο Λούντ δεν μετακινείται με αεροπλάνο όπως είχε σχεδιάσει, αλλά με αμάξι και έτσι έχει την ευκαιρία να γνωρίσει νέες καταστάσεις αλλά και να ανακαλέσει μνήμες νοσταλγικές. Στο ταξίδι του τον συνοδεύει η νύφη του.

Οι άγριες φράουλες είναι μια πασίγνωστη Σουηδική ταινία του 1957. Η παλαιότερη της λίστας μου. Κάτι έχετε καταλάβει ότι αγαπώ τις ασπρόμαυρες. Σκηνοθέτης της ο Ingmar Bergman ένας από τους πιο σπουδαίους της γενιάς του και με πολλά αριστουργήματα στο βιογραφικό του. Αυτή είναι από τις πιο ζεστές και αισιόδοξες ταινίες του και ο λόγος που αγαπώ το ευρωπαϊκό σινεμά. Πολύ έξυπνη συνδυάζει συνειδητό και μη, ρεαλιστικό και μη. Θεωρώ επίσης αστείο το πόσες ομοιότητες μπορεί κανείς να βρει με ένα 72χρονο άντρα και ναι είναι πολλές πιστέψτε με.

Αυτά από εμένα. Ευχαριστώ όσους αφιέρωσαν χρόνο να διαβάσουν τη λίστα μου και αν μπείτε στο κόπο να δείτε κάποια, καλή προβολή!

@nasiawolf και harva8

20 ΙΣΠΑΝΙΚΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΕΙΣ- ΜΕΡΟΣ Α

9 Οκτ.

Για περισσότερες κριτικές, αφιερώματα, ειδήσεις επισκεφτείτε το cineholics.gr  

Ναι όλοι μας έχουμε λόγους να μη συμπαθούμε τους Μεσογειακούς άσπονδους φίλους μας. Όπως το ότι σε όποιο άθλημα μας πετυχαίνουν, είτε σε συλλογικό είτε σε εθνικό επίπεδο, μας καρπαζώνουν. Ιδίως στο μπάσκετ. Καλοί στο ποδόσφαιρο, καλοί στο μπάσκετ, καλοί και στον κινηματογράφο.

Ο κινηματογράφος τους definitely είναι ένας από τους πιο αξιόλογους στην Ευρώπη. Θα σας προτείνω λοιπόν σε τέσσερα μέρη τις Ισπανικές ταινίες (όχι ισπανόφωνες πχ ταινία από την Αργεντινή ή τη Βραζιλία σε άλλη λίστα στο μέλλον) που είδα και μου έκαναν πολύ καλή εντύπωση. Θα προσπαθήσω να σας  πείσω να τους δώσετε ευκαιρία. Ας ξεκινήσουμε λοιπόν.

El cuerpo   (8/10)

Ένα άψυχο σώμα γυναίκας femme fatale εξαφανίζεται μυστηριωδώς από ένα νεκροτομείο και ένας ντετέκτιβ αναλαμβάνει την υπόθεση εξιχνίασης αυτής της περίεργης υπόθεσης.

Από τα πιο ατμοσφαιρικά θρίλερ που έχω δει στη ζωή μου με εξαιρετικό καστ και τη ντίβα του Ισπανικού σινεμά Belen Rueda ξανά στο προσκήνιο.

Με σκηνοθετικές και σεναριακές μίνιμαλ υπερβολές «Το Σώμα» αποτελεί ένα θρίλερ που δύσκολα θα ξεχάσετε γρήγορα. Με έναν σκηνοθέτη να υποβάλλει τέτοιο σασπένς που στο Χόλιγουντ σίγουρα θα ζήλευαν και με σαφείς επιρροές από Χίτσκοκ και Άγκαθα Κρίστι, δημιουργεί ένα από τα καλύτερα θρίλερ του Ισπανικού σινεμά. Μεστό,καλοδουλεμένο σενάριο χωρίς κοιλιές και φανφάρες με σαφή προσανατολισμό να μπερδέψει, να μαγνητίσει να καθηλώσει. Και θεωρώ το καταφέρνει.

Σφιχτό φιλμ με προσεγμένη σκηνοθεσία, φοβερές ανατροπές και την κλασική ατμόσφαιρα των Ισπανικών θρίλερ μέσα από τις εξαιρετικές ερμηνείες των καλοδουλέμενων πρωταγωνιστών αντιηρώων. Με ένα mindfuck τέλος που αν ζούσε ο Χίτσκοκ θα το χειροκροτούσε ένθερμα. Θέλετε κάτι άλλο για να ψηθείτε;

Julia’s eyes   (7/10)

Τα μάτια της Τζούλια, αποτελούν ένα ακόμα πολύ καλό αγχωτικό δημιούργημα του Ισπανικού κινηματογράφου. Ένα θρίλερ που σίγουρα θα σας καθηλώσει.

Έξυπνο,ανατριχιαστικό σενάριο από το σκηνοθέτη σεναριογράφο του προαναφερθέντος El cuerpo,με αρκετές ανατροπές, κλασική ατμόσφαιρα Ισπανικού θρίλερ, αγχωτική πλοκή με ένα αρκετά ευαίσθητο σημείο, την όραση και τι κινδύνους μπορεί να προκαλέσει η έλλειψη αυτής, ειδικά αν μπλέξεις με διεστραμμένα μυαλά.

La cara oculta   (8/10)

Ισπανός μαέστρος ασχολείται με τη μυστηριώδη εξαφάνιση της φίλης του ενώ παράλληλα γνωρίζει σε ένα μπαρ μια κοπέλα που του αρέσει και δημιουργεί μαζί της δεσμό.

Ξέρω ίσως έγραψα τελείως απλοϊκά την υπόθεση της ταινίας, αλλά το έκανα γιατί οποιαδήποτε παρέμβαση θα κόστιζε μικρό σπόιλερ που δεν επιτρέπεται για αυτήν την ταινία που για μένα έχει ένα από τα πιο συγκλονιστικά τέλη στην ιστορία του σινεμά. Για αυτό τηρώ σιγή ιχθύος και δεν αναλύω σχεδόν καθόλου την υπόθεση. Επίσης, αποφύγετε το τρέιλερ δείχνει περισσότερα από όσα θα έπρεπε θεωρώ. Κρίμα να φάτε σπόιλερ.

Πολύ έξυπνη ιστορία, τουλάχιστον ξεχωριστή που δεν έχεις ξαναδεί κάπου με αρκετά καλές ερμηνείες. Αλλά αυτό που συγκλονίζει είναι το τέλος. Ένα μαγικό τέλος που θα σε αφήσει κυριολεκτικά ΜΑΛΑΚΑ.

Ενδιάμεσα σε έχει προκαταβάλει δέκα φορές με διαφορετικά πράματα να σε μπερδέψει, εύστοχα και όχι χωρίς ουσία και σε κάνει να σκέφτεσαι συνέχεια διαφορετικές πιθανότητες, λόγους, αφορμές, καταλήξεις. Το «Hidden Face» είναι το αγαπημένο μου είδος ταινιών. Ταινία μυστηρίου, με καλή πλοκή, ερμηνείες και φοβερό twist στο φινάλε.

Celda 211   (8/10)

Αφήνοντας την έγκυο γυναίκα του στο σπίτι, ένας σωφρονιστικός υπάλληλος παρουσιάζεται στη νέα του δουλειά μία ημέρα νωρίτερα. Όταν στη φυλακή ξεσπά βίαιη εξέγερση, ένα ατύχημα θα τον παγιδεύσει μόνο στο κελί 211, χωρίς καμία βοήθεια από τους συναδέλφους του και πρέπει να πείσει τους εκτός ελέγχου κατάδικους ότι είναι ένας από αυτούς.

Ο πρωταγωνιστής Λουίς Τοσάρ δίνει πραγματικά ρέστα. Είναι άξιο απορίας πως δεν έχει ακόμα ακολουθήσει καριέρα Μπαρδέμ. Έχω ψάξει αρκετές φορές να δω ταινία του, αφότου είδα το Κελί 211. Και έτσι είδα και το El Cuerpo.

Αυτό το action movie με στοιχεία θρίλερ και ένστικτα αυτοσυντήρησης σε δύσκολες συνθήκες είναι θαυμάσιο πραγματικά. Άγριο, αγχωτικό και ιδιαίτερο. Δε θα πιστεύετε τα μάτια σας με την περιπέτεια αυτού του ανθρώπου και την προσαρμογή του σε τόσο επικίνδυνες καταστάσεις.

Είναι τόσο ρεαλιστική η ταινία που νομίζεις ότι βρίσκεσαι και εσύ στη φυλακή. Ταινία με έντονες σκηνές, πλοκή χωρίς υπερβολές και εξαιρετική σκηνοθεσία. Τέλος, προσωπικά θεωρώ συνιστάται ανεπιφύλακτα για τους λάτρεις των θρίλερ και μάλιστα θεωρώ είναι ταινία must για μεγάλη παρέα.

REC   (7/10)

Μια ρεπόρτερ κι ένας οπερατέρ τηλεοπτικού συνεργείου συνοδεύουν τρεις πυροσβέστες σε μια νυχτερινή αποστολή. Όταν, όμως, μπαίνουν στο κτίριο από το οποίο δέχτηκαν την κλήση, τους περιμένει μια δυσάρεστη έκπληξη.

To REC αποτελεί σίγουρα ένα από τα καλύτερα θρίλερ διαχρονικά, τουλάχιστον όσα προέρχονται από τον Ευρωπαϊκό χώρο. Κλειστοφοβικό με τρομερή ενέργεια και τρόμο για πλάσματα μη ανθρώπινα που έχουν σκοπό να κατασπαράξουν ότι βρίσκεται στο πέρασμα τους και έχει μέσα του ζωή, μετά την εξάπλωση ενός θανατηφόρου ιού σε μια πολυκατοικία.

Πολύ έξυπνη η χρήση one-handed camera με έντονη την προσπάθεια να ταυτιστεί η ιδέα ότι όντως βλέπουμε αυτό που βιντεοσκοπούν οι ήρωες και εντείνει το φόβο και την αγωνία κάτω από τις επιθέσεις στο έντονα σκοτεινό και κλειστοφοβικό περιβάλλον, που μας σερβίρει ο λαμπρός σκηνοθέτης και με ρυθμό που κάνει το Γιουσέιν Μπολτ να δείχνει πιο αργός και από το τραμ.

Η ταινία έχει 3 ακόμα sequel, όπου κανένα φυσικά δεν άγγιξε καν το εκπληκτικό πρώτο.

Αυτές είναι οι πρώτες 5 ταινίες του Ισπανικού σινεμά που με καθήλωσαν και σας προτείνω να δείτε άμεσα. Ας αρχίσουν τα torrents να δουλεύουν παιδιά.

harva8